John Van Oers HUSH HUSH

Hush Hush                                                                        In de installatie Hush Hush zien we een overzicht van een stilgevallen stad.Een stad met feitelijke elementen uit Van Oers zijn jeugd in Peer en ook zijn leven nu, in Borgerhout. Het is een vereenvoudiging van de drukte die in een stad vooropstaat. Alsof de tijd is gaan liggen. Tijd die normaal onderdeel is van de ruimte, van het verhaal, maar hier even tot zwijgen is gebracht waardoor ze juist tastbaar wordt, we de vinger op het moment kunnen leggen. Hush Hush is een pleidooi voor traagheid, met de stilgevallen stad als synoniem voor het leven. Een pleidooi voor traagheid om vluchtigheid te overwinnen, omdat een wandelend mens meer ziet dan iemand die sneller gaat dan het lichaam zich bewegen kan.

over John Van Oers /Een vorm van geschiedenis Ontmoetingen zorgen voor veranderingen.

In Die Wahlverwantschaften (1809) van Johann Wolfgang von Goethe wordt dit aan de hand van chemie omschreven. In het boek is er een scene waarin Charlotte en de kapitein de werking van verkozen verwantschappen bespreken. De kapitein legt uit dat binnen de chemie twee verschillende stoffen elkaar kunnen ‘omhelzen’ en elkaars structuur bijgevolg wijzigen. De stoffen zijn niet gelijkaardig maar hebben een natuurlijke affiniteit. Bij zo’n chemische reactie is het proces van structuurverandering onomkeerbaar. Charlotte reageert hierop door te zeggen dat menselijke vriendschappen gelijkaardig zijn aan dit proces. Zo bestaan er in het leven dingen die gebeuren en zijn er gebeurtenissen. Elke dag gebeurt er van alles zonder grootse invloed. Terwijl bij een gebeurtenis je leven van richting verandert, onomkeerbaar is zoals een chemische reactie. Wat heeft dit te maken met de sculpturen van John Van Oers? De werken van Van Oers leunen dicht aan bij architecturale maquettes, maar onderscheiden zich ervan doordat ze gaan over de gebeurtenissen. Ze tonen niet hoe iemand zou moeten wonen of hoe de structuur van een bestaand huis eruitziet, maar laten zien hoe iemand heeft geleefd. Ze geven soms een gemis aan, of hebben te maken met een moment van verandering. Er worden geen personen weergegeven in de sculpturen van Van Oers. Wel zien we de nagelaten sporen van bewoners in de structuren van het werk. Het handelen van de mensen is zichtbaar door de invloed die zij op hun omgeving hebben. Doordat de geschiedenis van de individu’s in die sporen wordt getoond, maar niemand feitelijk aanwezig is, is het geleefde verleden prominenter aanwezig dan het nu. Van Oers zegt van plannen te houden, alles in systemen te willen vatten. De woorden systeem, structuur en ook maquette klinken zakelijk, maar worden inhoudelijk (en dus ook van vorm) door Van Oers mede bepaald door de grootse gebeurtenissen. Hij geeft het sculptuur zijn geschiedenis mee. Het resultaat is een esthetische verwording van een chemisch proces tussen het huis en zijn bewoners. En zo kunnen we stellen dat ontmoetingen inderdaad voor veranderingen zorgen.

Ingrid Verhoeven